ఉన్నతావున నుండనియ్యదు వాన

 ఉన్నతావున నుండనియ్యదు వాన

త్యాగరాజ స్వామి వారి "నౌకా చరిత్రము" లో యమునా నదిలో కృష్ణుడు, గోపికలు ప్రయాణిస్తున్న పడవకు రంధ్రం పడి, నీరు లోపలికి చేరుతున్న క్లిష్ట సమయంలో గోపికలు పడే ఆందోళనను ఈ కీర్తన వర్ణిస్తుంది.

కీర్తన వివరాలు:

• రాగం: ఘంటా

• తాళం: చాపు

• సంఖ్య: 52

---

1. పల్లవి

ఉన్నతావున నుండనియ్యదు వాన

యురుములైతే వెనక తియ్యదు

ప్రతిపదార్థం:

• ఉన్న తావున: ఉన్న చోట (పడవలో).

• ఉండనియ్యదు: ప్రశాంతంగా ఉండనివ్వడం లేదు.

• వాన: వర్షం.

• ఉరుములు అయితే: ఆకాశంలో వినిపించే ఉరుములు మాత్రం.

• వెనక తియ్యదు: వెనక్కి తగ్గడం లేదు (అంటే భయంకరంగా గర్జిస్తున్నాయి).

తాత్పర్యం:

యమునా నదిలో పడవ మధ్యలో ఉన్న మాకు వర్షం వల్ల కనీసం స్థిమితంగా నిలబడే అవకాశం కూడా లేకుండా పోయింది. ఒకవైపు వర్షం కురుస్తుంటే, మరోవైపు భయంకరమైన ఉరుములు అసలు తగ్గకుండా భయపెడుతున్నాయి.

విశేషాలు (ప్రకృతి వైపరీత్యం):

గోపికలు తమ నిస్సహాయ స్థితిని ఇక్కడ వ్యక్తం చేస్తున్నారు. భగవంతుని లీల వల్ల ఒక్కసారిగా ప్రకృతి ప్రకోపించింది. గమ్యం చేరలేక, ఉన్న చోట నిలబడలేక వారు పడుతున్న ఇబ్బందిని త్యాగయ్య గారు చాలా సహజంగా వర్ణించారు.

---

2. చరణం - 1

సుడిగాలి యోడ జుట్టి వడిగా వానలైతే గొట్టి

ప్రతిపదార్థం:

• సుడిగాలి: చుట్టూ తిరిగే గాలి.

• ఓడ జుట్టి: పడవను చుట్టుముట్టి.

• వడిగా: వేగంగా.

• వానలైతే గొట్టి: వాన జల్లులు పడవను బలంగా తాకుతూ.

తాత్పర్యం:

భయంకరమైన సుడిగాలి పడవను చుట్టేస్తోంది. దానికి తోడు వాన చినుకులు బాణాల్లాగా వేగంగా వచ్చి పడవను కొడుతున్నాయి.

విశేషాలు (అంతర్గత భయం):

ఇక్కడ సుడిగాలి సంసార సాగరంలోని ఒడిదుడుకులకు ప్రతీక. గాలి తీవ్రత వల్ల పడవ అదుపు తప్పుతోందని, ప్రాణభయం కలుగుతోందని గోపికలు వాపోతున్నారు.

---

3. చరణం - 2

ఓడలో రంధ్రము గలిగె యీ వనితల కెవ్వరు సలిగె

ప్రతిపదార్థం:

• ఓడలో: పడవలో.

• రంధ్రము గలిగె: చిల్లు (బొక్క) పడింది.

• ఈ వనితలకు: అబలలైన ఈ గోపికలకు.

• ఎవ్వరు సలిగె (సరి): ఎవరు దిక్కు? ఎవరు తోడు వస్తారు?

తాత్పర్యం:

గాలి, వానల బీభత్సం చాలదన్నట్లు, ఇప్పుడు పడవకు రంధ్రం పడింది. లోపలికి నీరు చేరుతోంది. అసలే అబలలమైన మాకు ఈ ఆపదలో అండగా నిలిచేవారు ఎవరున్నారు?

విశేషాలు (శరణాగతికి ముందు స్థితి):

"నౌకా చరిత్రము"లో ఇది కీలక ఘట్టం. తమ అందచందాల మీద, నగలు, బట్టల మీద ఉన్న గర్వం అణగిపోయి, ప్రాణం మీదకు వచ్చినప్పుడు కలిగే ఆవేదన ఇది. "ఎవరు సలిగె" అనడంలో తమ రక్షణ భారాన్ని ఎవరి మీద వేయాలో తెలియని స్థితి కనిపిస్తుంది.

---

4. చరణం - 3

కనుల కెందు గానరాదు గతి కాళింది మనకింక మీదు

ప్రతిపదార్థం:

• కనులకు: కళ్లకు.

• ఎందు: ఎక్కడా.

• గానరాదు: (గట్టు) కనిపించడం లేదు.

• గతి: దిక్కు/మార్గం.

• కాళింది: యమునా నది.

• మనకింక మీదు: మనకు ఇక పైన (యమునే గతి).

తాత్పర్యం:

చూద్దామంటే కటిక చీకటి, వర్షం వల్ల కళ్లకు ఏమీ కనిపించడం లేదు. గట్టు ఎక్కడ ఉందో తెలియదు. ఇక ఈ యమునా నదే మనకు గతి, దీనిలోనే మనం కలిసిపోవాలేమో అని గోపికలు తీవ్ర నిరాశకు లోనవుతున్నారు.

విశేషాలు (అనన్య భక్తి మార్గం):

ఎప్పుడైతే చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం కనిపించదో, ఎప్పుడైతే తన శక్తి పని చేయదో, అప్పుడే మనిషి భగవంతుని వైపు చూస్తాడు. గోపికలు తమ సర్వస్వాన్ని యమునకు (దైవానికి) వదిలేయాల్సిన స్థితికి చేరుకున్నారని ఈ పంక్తులు సూచిస్తున్నాయి.

---

ముగింపు:

ఈ కీర్తనలో త్యాగరాజ స్వామి గోపికల భయాన్ని ఎంత చక్కగా వర్ణించారంటే, చదువుతుంటే మన కళ్ల ముందు ఒక తుపానులో చిక్కుకున్న పడవ దృశ్యం కదులుతుంది. ఇది కేవలం పడవ ప్రయాణం కాదు, మనిషి జీవిత ప్రయాణంలో ఎదురయ్యే కష్టాల నుంచి గట్టెక్కడానికి దైవ ప్రార్థనే మార్గమని చెప్పే సందేశం.

5. చరణం - 4

మతి పోవు దారిఁ జనిరమ్మా అపుడే మదమింప వలదంటి నమ్మా

ప్రతిపదార్థం:

• మతి పోవు: బుద్ధి పనిచేయని / పిచ్చి ఎత్తే.

• దారిన్: మార్గంలో.

• చనిరమ్మా: వెళ్ళారు కదమ్మా.

• అపుడే: అప్పుడే (ప్రయాణం మొదలైనప్పుడే).

• మదమింప వలదు + అంటినమ్మా: గర్వపడవద్దు అని చెప్పాను కదమ్మా.

తాత్పర్యం:

"మతి భ్రమించే ఇటువంటి కష్టకాలంలోకి వచ్చేశాము కదమ్మా! ఓడ ఎక్కిన కొత్తలో 'మనకు సాటి ఎవరూ లేరు' అని మీరు గర్వపడుతుంటే, అంత గర్వం పనికిరాదు అని నేను అప్పుడే చెప్పాను కదా!" అని ఒక గోపిక మిగిలిన వారితో అంటోంది.

విశేషాలు (గర్వ భంగం):

కృష్ణుడు పడవలో ఉన్నా కూడా, గోపికలు మొదట తమ సౌందర్యం పట్ల గర్వపడతారు. ఆ అహంకారాన్ని అణచడానికే కృష్ణుడు ఈ లీలను సృష్టించాడు. తాము చేసిన తప్పును గోపికలు ఇక్కడ గుర్తించడం కనిపిస్తుంది.

---

6. చరణం - 5

మనమొక్కచోఁ గూడరాదు ప్రళయమన నిదిగా వేఱులేదు

ప్రతిపదార్థం:

• మనము + ఒక్కచో: మనమందరం ఒకే చోట.

• కూడరాదు: గుమికూడకూడదు (పడవ బరువు సమంగా ఉండాలి).

• ప్రళయము + అనన్: ప్రళయం అంటే.

• ఇదిగా వేఱులేదు: దీనికంటే వేరేది ఏముంటుంది? (ఇదే అసలైన ప్రళయం).

తాత్పర్యం:

"మనం అందరం భయంతో ఒకే చోట గుమికూడకూడదు, దానివల్ల ఓడ మునిగిపోయే ప్రమాదం ఉంది. అసలు ప్రళయం అంటే ఏమిటో ప్రత్యేకంగా చెప్పక్కర్లేదు, ఇప్పుడు మనం ఎదుర్కొంటున్న ఈ భయంకర పరిస్థితే నిజమైన ప్రళయం."

విశేషాలు (పరిస్థితి తీవ్రత):

గోపికలు దిక్కుతోచని స్థితిలో ఉన్నారు. ప్రకృతి వైపరీత్యాన్ని ప్రళయంతో పోల్చడం ద్వారా ఆపద యొక్క తీవ్రతను త్యాగయ్య గారు ఇక్కడ చాటిచెప్పారు.

---

7. చరణం - 6 (ముగింపు)

రాజవదనలు రారమ్మా త్యాగరాజ సఖుని జూడరమ్మా

ప్రతిపదార్థం:

• రాజవదనలు: చంద్రుని వంటి ముఖము గల గోపికలారా.

• రారమ్మా: రండి.

• త్యాగరాజ సఖుని: త్యాగరాజుకు మిత్రుడైన ఆ శ్రీకృష్ణుడిని.

• జూడరమ్మా: చూడండి.

తాత్పర్యం:

"చంద్రబింబం వంటి ముఖాలు కలిగిన ఓ గోపికలారా! రండి, మనల్ని ఈ కష్టం నుండి గట్టెక్కించమని ఆ త్యాగరాజ వినుతుడైన శ్రీకృష్ణుడిని వేడుకుందాం, ఆయన్నే శరణు వేడుదాం రండి."

విశేషాలు (శరణాగతి):

ఎన్ని కష్టాలు వచ్చినా, చివరికి భగవంతుడే దిక్కు అని గోపికలు గ్రహించారు. తమ అహంకారాన్ని వదిలి, కృష్ణుని వైపు మొగ్గు చూపడం ఈ ఘట్టంలోని పరమార్థం. త్యాగరాజ స్వామి తన ముద్రను (త్యాగరాజ సఖుని) ఇక్కడ జోడించి కీర్తనను ముగించారు.

---

సారాంశం:

ఈ చరణాలలో గోపికల పశ్చాత్తాపం, అపాయంలో ఉన్నప్పుడు తీసుకోవాల్సిన జాగ్రత్తలు మరియు చివరికి దైవ చింతన అనే అంశాలు చాలా స్పష్టంగా, మనోహరంగా వర్ణించబడ్డాయి.

శ్రీకృష్ణునితో గోపకాంతలు యమునా నదిలో ఓడనెక్కి ప్రయాణము చేయుచుండగా భగవన్మాయచే విపరీతమైన గాలి, వాన, ఉరుములు కలిగినంతనే గోపికలు దీనులై శ్రీకృష్ణుని యందే, వారి రక్షణ యందే ఏకాగ్రములైన మనస్సులతో తమ ఆర్తిని వెళ్ళబోసుకొంటున్నారు.జీవితం అనే నావకు కష్టాలనే రంధ్రాలు పడినప్పుడు, లౌకికమైన ఉపాయాలు ఏవీ పని చేయవు. అప్పుడు గోపికలు తమ అలంకారాలను, అహాన్ని వదిలి పూర్తిగా కృష్ణుని మీద మనస్సు లగ్నం చేశారు. దీనినే 'అనన్య శరణాగతి' అంటారు.

ప్రేమ మయ భక్తి: భయం వేసినప్పుడు దేవుడిని తలచుకోవడం సహజం, కానీ గోపికలు ఆ తొట్రుపాటులో కూడా కృష్ణుడిని "ప్రేమతో" వేడుకున్నారు. కష్టకాలంలో కూడా భగవంతునిపై ఉన్న ప్రేమ తగ్గకపోవడమే నిజమైన భక్తి.

ఏకాగ్రత: చుట్టూ వాన, ఉరుములు, మునిగిపోతున్న ఓడ ఉన్నా.. వారి చిత్తం (మనస్సు) మాత్రం కృష్ణుని పాదాల చెంతే ఉంది. ఈ ఏకాగ్రతే వారిని ఆ ప్రమాదం నుండి గట్టెక్కిస్తుంది.